Ciencia Activa conmemora o 150 aniversario da Táboa Periódica

A alumna de 1º de Bacharelato, Antía, fíxose eco da conmemoración do 150 aniversario da elaboración da primeira Táboa Periódica por Dmitri Mendeleiev cunha entrada no blog amigo de Ciencia Activa, na que destaca a agudeza do químico ruso para ordenar os elementos de maneira sistemática atendendo á repetición periódica das súas propiedades químicas e, sobre todo, a súa capacidade de predicir a existencia de elementos non descubertos por aquel entón.  

 

Isto supuxo o pistoletazo de saída a unha carreira polo descubrimento de tales novos elementos e as súas características e, máis aló, un paso fundamental na comprensión da estrutura interna da materia, no camiño da Química por converterse nunha ciencia asentada con entidade propia.

E todo isto antes de coñecer a estrutura do átomo!! Bravo por Dmitri! E bravo por Antía e o seu post!!

Un modelo modélico e baleiro

Este é un símbolo que forma parte da nosa iconografía habitual hoxe en día, soa a futurista, poida que teña que ver con algo perigoso... Sen embargo, o máis probable é que nada se saiba do que pretende representar nin cal foi a súa orixe.

Para ilustrar aos seus compañeiros a este respecto, hoxe, Bea de 3º de ESO-A, desplegou grandes doses de creatividade e amosou cunha maqueta o experimento da lámina de ouro levado a cabo por Geiger, Marsden e Rutherford, que permitiu constatar un feito importante: que os átomos están consituídos por un núcleo moi pequeno e unha codia moito maior na que se atopan os electróns, é dicir, que todo aquilo que posuímos ou sobre o que nos asentamos e nos parece tan firme é nun 99,9999999% espazo baleiro. Coidado coa vertixe!

 

E, ¿cómo se podían manter eses electróns alonxados do núcleo se, como sabemos, as cargas de distinto signo tenden a xuntarse? Pois, propuxo Rutherford, movéndose en órbitas coma as dos planetas arredor do sol. Velaí o porqué do símbolo empregado para representar ese modelo do átomo, o primeiro que propuxo a existencia dun núcleo, e de aí que se convertese no símbolo da química física nuclear. Coma sempre, tirando do coñecido. Sen embargo, neses mundos diminutos as cousas non adoitan ser tan sinxelas, como non tardaría en saberse...

Aínda así, bravo Bea polo teu traballo, que espero que nos teña aberto os ollos a máis de un!